Het postnatale leven

21-03-2019

Op 12 februari 2019 kwam ons klein meisje, Narah piepen. 

Hoe erg je ook denkt dat je klaar bent om dit wondertje op de wereld te verwelkomen. Beland je plots in een tornado. Emoties steken de kop op, vermoeidheid is je ergste vijand, de liefde voor dit kleintje onvoorstelbaar!

Het is zoeken naar evenwicht, naar momenten om samen met je partner & de jongens door te brengen en zoveel mogelijk te genieten van Narah, die zo snel veranderd. Je hebt het gevoel dat je overmand wordt door tijdsgebrek, want tussen de voedingen door 'moet' je nog vanalles doen. Ik zeg moet, maar eigenlijk moet je helemaal niets. Staat die wasmand ongeplooide was daar volgende week nog, niemand die je erop gaat afrekenen. Maar ergens wil je die controle voor jezelf niet kwijt, dus raak je gefrustreerd in het feit dat je zoveel te doen hebt en het gevoel hebt dat je precies geen adem meer krijgt. Stiekem wil je die huishoudwerkjes laten liggen om te gaan sporten, maar dat mag nog niet want je bent nog volop aan het herstellen van de bevalling. Grrr... die loopschoenen staan daar te wachten op je en jij wacht braaf af tot je groen licht krijgt om ze aan te doen... Ook al heb je al 1 km geprobeerd met alle bekkenpijn nadien... Dus terug braafjes oefeningen doen die je aangeleerd krijgt bij de kinesist om die bekkeninstabiliteit niet te laten winnen. 6 april staat de eerste wedstrijd van het jaar op de planning, 15 km lopen doorheen de Beernemse natuur op de natuurloop. Benieuwd of ik  aan de start zal staan of aan de zijlijn om Bart aan te moedigen...  

Wordt vervolgd...

Tiffany